"Czarny Kot, Biała Kotka" Silvii Borando [przedpremierowo]

Czy można żyć w zgodzie mimo dzielących nas różnic? Na to pytanie odpowiada "Czarny Kot, Biała Kotka" Silvii Borando.

Kilka dni temu Polskę obiegła tragiczna informacja o ataku nożownika na Pawła Adamowicza, prezydenta Gdańska, podczas koncertu Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Nikt nie mógł w to uwierzyć. A jeszcze bardziej w to, gdy następnego dnia okazało się, że nie udało się go uratować. Na kolejny cios nie trzeba było długo czekać, chodzi o Jurka Owsiaka, który złożył rezygnację z szefowania fundacji. To wydarzenie pokazało, że nienawiść spowodowana różnicami poglądowymi może doprowadzić do tragedii. Dlatego od dziecka trzeba zaszczepiać ludziom, czym jest tolerancja, by potrafili odróżnić dobro od zła. Niedługo wyjdzie książeczka "Czarny Kot, Biała Kotka", która może w tym pomóc.

Głównymi bohaterami są Czarny Kot i Biała Kotka, którzy różnią się nie tylko kolorem sierści, lecz także przyzwyczajeniami. Czarny Kot wychodzi na dwór tylko w dzień, lubi obserwować muchy i jaskółki. Biała Kotka wychodzi na dwór tylko w nocy, lubi obserwować robaczki świętojańskie i gwiazdy. Jednak myślą, jak to jest w innej porze doby, której nie znają.

Kim jest "Lissy"?

"Lissy" Luki D'Andrei, to pełen napięcia thriller, który wciąga czytelnika niczym ruchome piaski.

Główną bohaterką jest 22-letnia Marlene, żona szefa lokalnej mafii Herr Wegenera. Pewnego dnia postanawia okraść męża tyrana i uciec jak najdalej od niego. Niestety jej plan się nie udaje - gubi drogę, a następnie wpada w poślizg i rozbija mercedesa na górskim pustkowiu. Tam znajduje ją Simon Keller, który zabiera kobietę do swojej pustelni położonej wysoko w górach.

Tymczasem Wegener odkrywa, że z sejfu zniknęło coś bardzo cennego, coś co nie powinno opuścić domu, gdyż ściągnie to na nich śmiertelne niebezpieczeństwo. Nie pozostaje mu więc nic innego jak wysłać w pościg Zaufanego Człowieka, który jest bezwzględnym mordercą. I ma jedno zadanie - zabić Marlene i odzyskać skradziony przedmiot. Czy mu się uda, a może to Marlene będzie sprytniejsza?

"Śmierć w gaju oliwnym" - komisarz Bordelli na tropie

"Śmierć w gaju oliwnym" Marco Vichiego jest drugą częścią cyklu o niepokornym komisarzu Bordellim.

Kryminały są jednym z najpopularniejszych typów powieści. Kiedy myślimy o kryminałach, na pierwszy plan wysuwają się autorzy skandynawscy (m.in. Jo Nesbo, Henning Menkell, Håkan Nesser), którzy weszli szturmem na rynek europejski. Zdeklasowali oni autorów amerykańskich (m.in. Jeffery Deaver, John Grisham). Oczywiście istnieją również znakomici pisarze niemieccy (m.in. Sebastian Fitzek, Charlotte Link), francuscy (m.in. Pierre Lemaitre, Bernard Minier, Maxime Chattam) oraz polscy (m.in. Marek Krajewski, Zygmunt Miłoszewski, Katarzyna Bonda, Mariusz Czubaj, Marcin Wroński, Wojciech Chmielarz). I nie można zapomnieć o angielskich klasykach, od których wszystko się zaczęło (Edgar Allan Poe, Arthur Conan Doyle, Agatha Christie). natomiast do tej pory włoskie kryminały były dla mnie nieodkrytym lądem. Do czasu, gdy nie poznałam cyklu Marca Vichiego o komisarzu Bordellim.

Jest deszczowy kwiecień 1964 roku we Florencji. Pewnego dnia do kwestury przybywa karzeł Casimiro Robetti i chce widzieć się z komisarzem Bordellim. Informuje swojego znajomego detektywa, że w oliwnym gaju w okolicach Florencji znalazł zwłoki mężczyzny. Jednak gdy docierają na miejsce, nie ma śladu trupa, za to wybiega im na "powitanie" rozwścieczony doberman.

"Tylko ty" - powieść młodzieżowa

"Tylko ty" Federica Moccii to powieść młodzieżowa, która zmusza do refleksji na temat śmierci, rozstania z bliską osobą oraz walki o uczucie.

Jakiś czas temu miałam okazję poznać powieść Federica Moccii - "Chwila szczęścia". O dwóch młodych Włochach, którzy poznali dwie turystki z Polski. Jak można się domyślić, wywiązał się z tego wakacyjny romans trwający kilka tygodni. Przekonali się, czym jest chwila szczęścia i jak może być ulotna. Bowiem dziewczyny opuściły słoneczny Rzym i nawet się nie pożegnały. Byłam ciekawa, jak potoczą się dalsze losy bohaterów, dlatego sięgnęłam po kontynuację - powieść "Tylko ty".

Głównym bohaterem jest Nicco, 20-letni chłopak, który po nagłym rozstaniu z Alessią, poznał Anię, turystkę z Polski i się w niej zakochał. Niestety dziewczyna w tajemnicy przed nim wyjechała z Rzymu. Nicco postanawia polecieć do Warszawy, by ją odszukać. W szalonej podróży towarzyszy mu Gruby, który spotykał się z Pauliną, jej koleżanką. Na miejscu okazuje się, że to dopiero początek ich przygód, gdyż zdobyty przez bohaterów adres jest nieprawdziwy...

"Dekameron" - frywolne nowele Boccaccia

"W nowelach mych zawierają się różne ucieszne i smutne przypadki miłosne, a także inne zdarzenia przyszłych i dzisiejszych czasów" - pisał we wstępie do "Dekameronu" Giovanni Boccaccio.

Wspominała już nieraz, że nie jestem miłośniczką opowiadań. Wolę wielowątkową fabułę, która nie kończy się po kilku stronach. W krótkich formach prozatorskich nim akcja dobrze się rozkręci, następuje finał. Jednak są pewne wyjątki, jak opowiadania Agathy Christie czy Arthura Conana Doyle'a oraz poznane na studiach genialne nowele Giovanniego Boccaccia.

"Dekameron" to zbiór 100 słynnych nowel Giovanniego Boccaccia, które powstały prawdopodobnie w latach 1350-1353. Jednak dopiero po ponad stu latach doczekały się oficjalnego wydania. Jednakże czytelnicy długo się nie cieszyli tym dziełem, bowiem w 1559 roku "Dekameron" znalazł się w indeksie ksiąg zakazanych. I pewnie pozostaje w nim do dziś. Wszystko z powodu dość frywolnej tematyki...

Jaka jest "Pierwsza kawa o poranku"?

"Pierwsza kawa o poranku" Diega Galdina to historia miłosna z tajemnicą w tle, rozgrywająca się w jednym z najbardziej magicznych miast świata - Rzymie.

Uwielbiam kawę, piję ją rano do śniadania, potem drugą po obiedzie. Kawa rozpuszczalna z mlekiem, cappuccino, caffè latte z syropami smakowymi, caffè macchiato - to moje ulubione smaki. Dlaczego o tym wspominam? Bo kawa jest tematem przewodnim książki Diega Galdina, którą właśnie przeczytałam.

Głównym bohaterem jest Massimo Tiberi, trzydziestokilkuletni właściciel baru, w którym parzy się pyszną kawę. Barista zawsze przed otwarciem lokalu czyści filtry i przewody ekspresu, potem sprawdza ciśnienie i zaparza kawę, jednak nie podaje jej nikomu, tylko wylewa. Kolejną kawę, jaką parzy, pije sam. Pierwsza kawa jest zawsze dla baristy. Dopiero następne można podać gościom baru.

"Morderca, którego nie było" - komisarz Bordelli w akcji

"Morderca, którego nie było" Marco Vichiego jest pierwszą częścią cyklu o niepokornym komisarzu Bordellim.

Bardzo lubię powieści kryminalne, pisarzy różnych narodowości, zarówno te współczesne, jak i klasyczne, i retro. Głównie czytam kryminały amerykańskie, angielskie, skandynawskie oraz polskie. Choć zdarzyło się także poznać m.in. niemieckie, francuskie i hiszpańskie. Jednak jeszcze nigdy nie czytałam włoskiego kryminału, dlatego postanowiłam to zmienić i sięgnęłam po powieść Marco Vichiego.

Jest upalne lato 1963 roku, mieszkańcy Florencji wyjechali na wakacje, a miasto stało się wyludnione. Na posterunku pozostał komisarz Bordelli, który nie lubi brać urlopu w tym okresie. Wolał raczej oganiać się od komarów w opustoszałym mieście, niż przebywać sam jak palec w którejś z zatłoczonych miejscowości wypoczynkowych, zmagając się bezustannie z melancholijnym pragnieniem powrotu do domu, żeby znaleźć trochę spokoju.

"Miłość jest jak toskański deser", czyli życie od kuchni

Pasja gotowania, nieprzystępny i bezwzględny biznesmen oraz temperamentna kucharka. Co z tego wyniknie? Odpowiedzi należy szukać w powieści "Miłość jest jak toskański deser" Elisabetty Flumeri i Gabrielli Giamometti.

Powiadają, że do serca mężczyzny można trafić przez żołądek. Wystarczy odpowiednie menu, przygotowane z sercem i pasją, a sukces jest murowany. A jeśli obiekt owych kulinarnych zabiegów jest bezwzględnym biznesmenem, który nie ma serca? Wtedy potrzebna jest odpowiednia kucharka - z temperamentem, która potrafi dopasować dania do każdej okoliczności. Taka właśnie jest Margherita, bohaterka powieści "Miłość jest jak toskański deser".

Margherita Carletti od najmłodszych lat lubiła gotować. Można powiedzieć, że wyssała tę umiejętność z mlekiem matki. Bowiem jej mama prowadziła w Toskanii małą restaurację U Eriki, która cieszyła się uznaniem gości. To właśnie tam poznała swojego przyszłego męża i wyjechała z nim do Rzymu. Sielanka skończyła się po 5 latach. Mąż okazał się wiecznym nastolatkiem, który sam nie wie, czego chce. W dodatku wdał się w romans. Margherita niewiele myśląc, spakowała walizki, zabrała swoje zwierzaki (2 koty, psa i gwarka) i wróciła do swojej rodzinnej miejscowości Roccafitty. Właśnie tam chciała zacząć życie od nowa...

Czym jest "Chwila szczęścia"?

"Chwila szczęścia" Federica Moccii to powieść młodzieżowa, obyczajowa, która zmusza do refleksji na temat śmierci, rozstania z bliską osobą oraz poszukiwania szczęścia.

Dla każdego z nas chwila szczęścia jest czymś innym. Każdy człowiek inaczej ją postrzega, definiuje. Może to być np. poprawa pogody: chwila szczęścia... kiedy dopiero przestało padać, ty musisz wyjść i postanawiasz nie brać parasola. Jesteś już na zewnątrz, a na niebie pojawia się tęcza i zaraz po niej słońce. Rozumiesz, co znaczy wiara. Albo drobny gest drugiego człowieka: chwila szczęścia... kiedy stoisz w supermarkecie w kolejce do kasy, nie spieszysz się, ale osoba stojąca przed tobą widzi, że masz znacznie mniej rzeczy od niej, i chce cię przepuścić. Mówisz, że nie trzeba. Ale czujesz, że zyskałeś przyjaciela do grobowej deski. Choć nigdy więcej go nie spotkasz. A czym jest dla bohatera powieści Federica Moccii?

Głównym bohaterem jest Nicco, 20-letni chłopak, który po śmierci ojca musiał zająć się matką i młodszą siostrą. Do niedawna spotykał się z Alessią, która postanowiła bez słowa wyjaśnienia od niego odejść. Musiało mu wystarczyć rzucone na koniec "Przykro mi". Nicco nie może się pogodzić z tą stratą i myśli, że to jedno wielkie nieporozumienie. Jego towarzyszem jest Gruby, przyjaciel z czasów liceum, który próbuje mu pomóc zaakceptować nową sytuację. Pewnego dnia Nicco i Gruby poznają dwie turystki z Polski - Anię i Paulinę, które przyjechały do Rzymu na wakacje. Czy czwórce bohaterów uda się odnaleźć swoje szczęście? Czy wykorzystają daną im szansę?

Umberto Eco snuje opowieść "O bibliotece"

W jaki sposób pewien człowiek przez 25 lat kradł najpiękniejsze inkunabuły? Jaka jest biblioteka idealna? I jakie są dwie ulubione biblioteki Umberta Eco? Odpowiedzi na te pytania znajdziemy w jego eseju "O bibliotece".

Na studiach uwielbiałam chodzić do Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego. Wszystko jest łatwo dostępne, gdyż można swobodnie poruszać się po całym gmachu (oprócz magazynu) oraz ułożone według klucza, dzięki czemu można szybko znaleźć interesujące nas książki. Poza tym BUW dysponuje bogatym księgozbiorem, z którym nie może konkurować żadna biblioteka miejska. Dlatego tak ubolewam, że już nie mogę w niej wypożyczać. Poza tym lubiłam tak spędzać czas, spacerować między półkami i wybierać interesujące mnie tytuły. Zamiłowanie to może zrozumieć jedynie mol książkowy. Dlaczego o tym wspominam? Bowiem biblioteka jest głównym tematem tego eseju Umberta Eco.

Na początku swoich rozważań autor powołuje się na fragment opowiadania "Biblioteka Babel" pochodzącego ze zbioru "Fikcje" Borgesa. Jak ona wygląda biblioteka według tego argentyńskiego pisarza? Wszechświat (który inni nazywają Biblioteką) składa się z nieokreślonej i być może nieskończonej, liczby sześciobocznych galerii, z obszernymi studniami wentylacyjnymi w środku, ogrodzonymi bardzo niskimi balustradami. Z każdej galerii widać piętra niższe i wyższe: nieskończenie.